امروز نامه ای داشتم از کامران دانشیار (که تا هستم و هست دارمش دوست) پر از گلایه.  کامران حتما" میداند که من ایران نیستم (بهانه). ایمیل کامران را نداشتم (بهانه). حسش نبود (عذر بدتر از گناه). فراموشش کردم (نه ابدا" یک هفته پیش با فهیمه حرفس بود).  هر کاری کردم نتوانستم جوابش را بدهم آن طوری که دلم می خواهد و بر دلش بنشیند. فعلا" این نوشته را برای شما می نویسم تا جواب کامی.

سال 1362 شهرستان نورآباد ممسنی هنوز رشته تحصیلی ریاضی و فیزیک نداشت. دانش آموزانی که می خواستند در این رشته درس بخوانند باید به کازرون یا شیراز می رفتند. رشته های انسانی و تجربی و هنرستان فنی در شهرستان وجود داشت. اینکه قبل از رشته ریاضی رشته هنرستان فنی آمده بود که به خیلی از تجهیزات نیاز داشت جای فکر بسیار دارد و نشان دهنده سیاست آموزشی درستی بوده که بر آموزش حکمران بوده است.

امروزه دانشگاه را حتی با ساختمان اجاره ای راه اندازی میکنند و برایش دانشجو میگیرند.

قرار شده بود از بین دآنش آموزان مستعد که نمره لازم را برای دروس ریاضی و فیزیک آورده باشند برای رشته ریاضی ثبت نام کنند. در بعضی موارد حتی به زور. حتی شده آقای رحیم پور مدیر مدرسه به خانه های دانش آموزان برودتا والدینشان را مجاب کند  که از رشته پزشکی صرف نظر کنند و مهندس شوند.

سال 1365 اولین کلاس رشته ریاضی در شهرستان ههسنی دیپلم گرفتند. آقای محمد تقی عربی از روستای دشت رزم نفر اولشان بود و درآن سال نیز معدل بسیار خوبی آورد. دانش آموزان با استعدادی مثل جلیل گودرزی که آلان استاد دانشگاه است نیز عضو همین کلاس بوده است. بچه های رشته ریاضی درسخوان بودند و با استعداد. یادم است در زنگ ورزش تعدادشان به حد نصاب برای هیچ ورزشی نمی رسید.

یکسال بعد و دومین گروه دآنش آموزان رشته ریاضی که این حقیر نیز یکی از آنان بود باز هم با مشکلاتی برای تکمیل شدن کلاس همراه بود. باز هم آقای رحیم پور عده ای را به زور و عده ای را با صحبت به رشته ریاضی بردند.

دانش آموزان با استعدادی مانند مهندس کامران دانشیار (رتبه یک رقمی کنکوردر سال 1366 ) دکتر حبیب رزمی (رتبه یک رقمی کنکورو نابغه ای تمام) دکتر شاپور خورشیدی (انسانی از جنس اراده و پشتکار) دکتر هاشم منفرد (دآنش آموز دبیرستان عشایری در روزگار خوب دبیرستان)، مهندس محمد حسین وزیری ( نفر اول تمام ممسنی در کلاس سوم راهنمائی) مهندس عنایت قاسمی، مهرداد لشکری، جلال موسوی، جبار رضائی، الله کرم شیروانی (دبیر دبیرستان های  ممسنی) بیژن امیری استاد دانشگاه، عمران اشراف (دبیر) شیرزاد عوضی (منصور پور) سید حسن حسینی، سید محمود خضوئی، مسعود امیری، داریوش قاسمی، لک زنگ، مهندس سیروس شهریور (شهردار موفق فعلی ممسنی)، داود لشکری، زنده یاد احمد علی امیری، طهمورث احمدی، احمد علی قاسمی ُ کلبعلی کاظمی و ........

با آنکه دومین سال از تاسیس رشته ریاضی می گذشت اما دبیران بسیار خوبی داشتیم. مهمترین مشخصه آنها دلسوز بودنشان  و احساس مسولیتشان بود.

دومین کلاس رشته ریاضی اما فقط وقف درس نبودند. تیم فوتبال داشتند. مهرداد لشکری، حبیب رزمی، بنده عضو تیم فوتبال دبیرستان بودیم. روزنامه دیواری هم داشتیم.

آن سال ها پذیرش در رشته ریاضی برای دانشگاه ها از هر 4 نفر یکی بود و برای رشته تجربی از هر 7 نفر یک نفر. تمامی کلاس ما در رشته های کار شناسی قبول شدند و بعضی ها تا دکترا و مدارج بالاتر هم رفتند. امروزه اکثریتشان ار موفقیت نسبی در رشته کاری خویش برخوردار هستند.

حدود 15 نفر از آن کلاس میتوانستند در رشته عمران دانشگاه شیراز درس بخوهنند.