خانه من در شمال شهر پکن قرار دارد. جائیکه دهکده المپیک و استادیوم اصلی آن قرار دارد. طراحی ساختمان های جدید چینی پیشرفت های فراوانی داشته است. آنها هر روز یک اثر باستانی برای آیندگانشان درست میکنند.

در تهران برج میلاد و برج تهران و در شیراز دو تا ساختمان که به شکل کشتی هستند از معماری جدیدی هستند که من در ایران دیده ام.

اما اینجا در چین روزانه هزاران نفر ار سراسر دنیا برای دیدن زیبائی های چین می آیند. ساختمان ورزشگاه اصلی به شکل لانه یک پرنده ساخته شده است. ساختمان آن با سازه های فلزی در هم تنیده شده به رنگ نقره ای ساخته شده است.

از پنجره خانه ما به وضوح میتوان ورزشگاه را دید. شب ها نور پردازی بسیار زیبائی دارد. یک ساختمان زیبای دیگر که بالغ بر 30 طبقه دارد (دارای بالکنی است که مانند سایه بان کلاه بیرون آمده است) در غرب ورزشگاه قرار دارد.

در چین کارگران ساختمانی بصورت 24 ساعت کار میکنند. در سه شیفت کاری. نزدیک بودن به استادیوم برای تماشای زیبائی های آن نعمتی است اما سروصدای زیاد هم دارد. مخصوصآ در شب.

با توجه به امنیت بازی ها (که بسیار سخت میگرند) سکونت مردمان 18 کشور را در محوطه نزدیک به ورزشگاه ممنوع کرده اند. مخصوصآ خانه های آنها نباید پنجره ای رو به ورزشگاه در طبقات بالا داشته باشد.

همین امر باعث شد که یکبار خانه ام را عوض کنم. در نهایت با نامه نگاری فراوان و با توجه به کمبود خانه در این نزدیکی و پی گیری های شرکت چینی پلیس مرا تائید کرد که بتوانم در این خانه جدید باشم. اما هر ماه مرا بررسی میکنند و باید پاسپورتم را به آنها نشان بدهم. عمده 18 کشور از خاور میانه و مسلمان هستند.

در آینده باز هم از المپیک می نویسم.