این روزها همه جا صحبت از دلاوری های وزنه برداران طلائی ایران و قهرمانی اونهاست. اما دیشب که از شب های قبل تر منتظرش بودیم خیلی بد تموم شد. پرافتخار ترین ورزشکار ایران در حالیکه در هر دو کشتی خود با تمام وجود مبارزه کرد و از هر دو کشتی گیر هم با امتیازات قابل ملاحظه ای جلو بود باخت. عادت کرده بودیم همیشه طلا بیاورد. اما نشد. یکی دو سالی میشود که قهرمان، علیرغم دلاورانه جنگیدن زورش به جوانان جویای نام نمی رسد. بخت هم یارش نیست. حمید سوریان برای ما حکم فلیپس امریکائی ها را در شنا داشت. او امسال با 4 طلای دیگر خودش را در همه جا ثبت کرد. کاش حمید هم میتوانست امسال طلا بگیرد و خداحافظی کند. قهرمان ما دلمان می گیرد و قتی تو خداحافظی کنی، اما تو هر وقت صلاح دانستی حداحافظی کن اما در اوج. شاید اوج دیگر تکرار نشود حداقل قبل از باخت دیگری.