اتفاقی امروز چیزی را کشف کردم. چینی ها هم مثل ایرانی ها اعتقاد به پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک دارند. دوستی میگفت زرتشت از فرهنگ شرقی خیلی شناخت داشته است و دین زرتشت پایه شرقی دارد.

خار خنگ لو: گیاه خار داری است که گاها تا یک متر رشد میکند.

شکروشک: گیاه خادار دیگری است که دانه ای سفیدی از آن بعمل می آید و دانه های آن خاصیت داروئی دارد.

کنگر: گیاه خاداری که خوراکی است و در برنج و ماست میریزند.

ترب گا (ترب گاو): از انواع سبزی های وحشی که در چین به وفور مصرف میشود.

کلوس: از انواع سبزی جات که در آب می روید.

بکلو: ار انواع سبزی جات که در آب می روید و بصورت تازه بسیار خوشمزه میباشد.

گفتم بعضی از اینها را دوره بکنم که نامشان از یادم نرود.

تا حالا برای جمع کردن شکروشک رفته اید؟ دختر ها دسته میشدند و راه می افتادند برای جمع آوری شکروشک. در کوه پایه های نزدیک آبادی و تا جائیکه در چشم رس آبادی باشند می رفتند و پلاستیک های خود را پر میکردند. هم سرگرمی بود و هم درآمد. شکروشک ها را به مغازه دار های کازرونی که در نورآباد مغازه داشتند می فروحتند. معمولا مغازه دارها برای جمع آوری شکروشک به آبادی می آمدند.

کنگر در آوردن هم حال و هوائی داشت. مخصوصا در هوای بهاری و نزدیک بهار. بیلکون (بیل کنگر درآوری) را برمیداشتیم و میرفتیم به کوه و صحرا. بیلکون یادم هست، کنگر یادم هست، کنگر های بزرگ که گل کرده بودند یادم هست، اما یاد ندارم هرگز کنگر به خانه آورده باشم.

کوه هایت پر کنگر و بابونه، چشمه هایت پرآب سرزمین عزیز من