پست قبلی دویستمسن پست این وبلاگ بود. با بیشتر از ۶٨٠ نظر. نظرات دوستان عزیز برایم از مطالب خودم خیلی عزیز تر هستند. من دویست مطلت نوشتم و بیشتر از ۶٨٠ مطلب خواندم. تجارت پر سودی بود. از حسین درخشان سال ٢٠٠١ که در چین بودم وبلاگ نویسی را یاد گرفتم. او الان در اوین است و شنیده ام که به ١۵ سال حبس محکوم شده است. جزء اولین وبلاگ نویس های ایرانی هستم. ۵٠ نفر اول. مثل همه تازه کارها اولش تصمیم داشتم که با نویسندگی دنیا را و ایران را بسازم. آزاد مرد باشم. آزادانه بنویسم. درود بر آزادی و سلام بر ایران آزاد. اما دیدم نمی شود. آمدم بین ایران و آزادی یکی را انتخاب کنم باز دیدم جرم است. من هم اهل جسارت و شجاعت و این جور چیز ها نبودم. پس آمدم خطوط دور و برم را نگاه کردم. پررنگشان کردم اما نه با رنگ سبز. با خودم گفتم بی خیال ایران، فقط نورآباد. آنهم ممسنی. پس در مورد ممسنی مینویسم. نه سیاسی؛ نه عبادی؛ نه ملی؛ نه سکسی؛ و نه هرآنچیز دیگری که شاید به مزاق حتی یک نفر خوش نیاید.

که شد این. اما تصمیم دارم درستش کنم. عکسی؛ خبری و ... هم اضافه کنم. شماهم که کمک می کنید.

همسایگان یاری کنند تا فاطی شوهرداری کند.