کمر (Kamar صخره بزرگ) تو بمیری یا من؟

من

من

من

کمر من بمیرم یا تو؟

تو

تو

تو

می رفتیم پای صخره بزرگی می استادیم و داد میزدیم " کمر مو (من) بمیرم یا تو؟" انعکاس صدا در دل کوه می پیچید و تکرار آخرین کلمه را میشندیم که تو؛ تو؛

کمر ها (صخره ها) مرده بدنیا آمدند و انسان تا ابد زنده ماند. حتی وقتی که مرد. کمر همیشه مرده است و من همیشه زنده.  

برای شب شدن عجله داشتیم تا ستاره  را تماشا کنیم. تا در زیر نور مهتاب بدویم دنبال یکدیگر و قاه قاه بخندیم. خورشید را گول میزدیم: روز (خورشید) بشین بچه ات مرد؛ بچه فکل زده ات مرد. خورشید (روز) را گول میزدیم که بچه اش مرده است تا زودتر بنشیند و شب بشود.

گلما (اوریون) اگه تو و ای روی سیاه خوشت می آید من هم از این درد گرون خوشحالم.

وقتی بچه ها اریون میگرفتند با ذغال محل ورم اریون را سیاه میکردیم و می گفتیم: ای اوریون اگه تو از این روی سیاه خوشحالی من هم از درد گران خوشحالم. تا اریون خوب بشود.