از انتخاب که گذشت و دختر خانم و آقا پسر که همديگر را پسنديدند و همه چيز بر وفق مراد که باشد رفت و آمد ها شروع ميشود. خانواده ها با بزرگترای فاميل در ميان ميگزارند و با اين جمله معروف که اگر شما صلاح بدانيد و خدا بخواهد ميخواهيم دختر فلانی را برای پسرم خواستگاری بکنم. و يا خانواده دختر مطرح ميکنند که فلانی قاصد فرستاده و به او گفتيم بعد از صلاح و مشورت با بزرگان جوابتان را خواهيم داد و حالا ميخواهيم بدانيم نظرتان چيست.

بزرگان دو طرف هم که جواب مثبت را بدهند روابط خانوادگی طرفين گرمتر شده و فاميل های ديگر را به ايجاد ارتباط با خانواده داماد و يا عروس ترغيب ميکنند. بعد از اينکه چراغ سبز از طرف خانواده عروس نشان داده شد ، خانواده داماد با دعوت از بزرگان فاميل و با برگزارای مراسم رسمی خواستگاری به منزل عروس خانم ميروند و رسما خواستگاری ميکنند.

معمولا اين دوران طولانی نخواهد بود و با عقد پيش از ازدواج هم چندان مرسوم نيست. اگر برای آقا پسری به خواستگاری بروند در اکثر اوقات برای ازدواج در کوتاه مدت است. البته همه اين امور امروزه تغيير کرده اند و هستند که نامزدی ميکنند برای زمان طولانی و يا حتی قبل از مراسم ازدواج عقد ميکنند.

پسر بندرت دست خالی به خانه عروس ميرود و سعی ميکند هربار که ميرود مخصوصا در اوايل حتما کسی را همراه داشته باشد.

تا همين چند سال پيش حتی وقتی پسری به خانه نامزدش ميرفت کمتر اتفاق ميافتاد که اوراببيند. و معمولا حجب و حيا و شرم از پدر و برادرها دختر را از آمدن پيش نامزدش منع ميکرد. اما امروزه پسر ها و دختر ها در دوره نامزدی برای خريد هم ميروند و يا حتی به مسافرت.

معمولا ۴ الی ۵ شب قبل از عروسی عده ای از فاميل نزديک را دعوت ميکنند و برای مهمان کارت عروسی مينويسند (مراسم کارت نويسون(مراسم کارت نوشتن)). با استعلام از خانواده عروس برای خانواده عروس نيز کارت فرستاده ميشود. تهيه کارت عروسی با داماد است. و فردای مراسم کارت نويسی بچه ها و جوانتر ها کارت ها را پخش ميکنند. در بعضی از روستاها اهالی روستا با رفتن درب خانه دعوت ميشوند. و نيازی به کارت نيست.

فاميل های نزديک همگی با خانواده دعوت ميشوند. ولی اکثريت کارت ها بدون خانواده نوشته ميشوند. فقط دوستان نزديک، فاميل نزديک و همسايه ها با خانواده دعوت ميشوند.

خانواده پسر موظف هستند رخت عروس و طلا به مقدار کافی و هر چيز ديگری که عروس خانم لازم دارد بخرند. کليه مخارج عروسی باخانواده داماد ميباشد. دو عروسی جداگانه در خانه عروس و داماد برگزار ميشود که خرج عروسی خانه عروس نيز بعهده داماد است. داماد خرج عروسی در خانه عروس را بصورت خشکه و کالا و تحت عنوان باروزی در بعد از ظهر اولين روز عروسی برای خانواده عروس ميفرستد. باروزی شامل قند، برنج، چاي، ميوه، پياز، سيب زميني، گرجه، بادمجان، روغن، هيزم برای پختن غذا، ادويه، نمک، کبريت..............و تعدادی بز يا گوسفند بعنوان گوشت و مقداری مرغ و هر چيز لازم و ضروری ديگر. خانواده عروس مختار هستند که هر چيزی که کم داشتند از خانواده داماد بخواهند. باروزی را معمولا با هلهله و شادی به خانه عروس ميبرند و زنان کل زنان و دست زنان با باروزی به خانه عروس خانم ميروند.