اول :

رها: بابا برا من یه شلوار بیار

من : چه رنگی

رها : هر رنگی که دوس داری

من : من رنگشو بگم

رها: بله - میدونی چه رنگی خودت دوس داری؟

من : من چه رنگی دوس دارم؟

رها : قرمز

من : خوب قرمز می گیرم.

این طرز تفکرش آدم یام یاده وضعیت امروز و مردم و حکومت می اندازد.

 

دوم:

داریم آماده می شویم که اگه خداد کمک کند گام آخر را برداریم .مشکل بنزین را تا سه الی 4 ماه آینده بر طرف کنیم. علیرغم تحریم هائی که وجود دارد و مشکلاتی که هست آخرین واحد های پروژه اراک دارد کم کم راه می افتد. و این دواحد آخر که تا 3 الی 4 ماه دیگر راه اندازی می گردد حدود 8 میلیون لیتر دیگر به شبکه تولید بنزین کشور اضافه خواهد کرد. تا سه ما از تولید بنزین بالغ بر 12 میلیون بشکه بشود. لطفا" فعلا" دستانتان به هوا باشد و برای راه اندازی واحد های جدید بشدت دعا کنید.

 

سوم:

در رابطه با موضوع بالا حدود 20 روز را در دور افتاده ترین مناطق چین در یک پالایشگاه به سر می بردم. فکرشرا بکنید بروید قصابی ببنید تا خرگوش‘ آهو و چندین لاشه سک تکه تکه شده آویزان باشد. آن هم با چه وضعی سگ ها را میکشتند. خفه می کردند نه سر می بریدند. بقیه اش بماند که اصلا" جای گفتن ندارد.

 

چهارم:

صحبت های انتخاباتی گرم تر شده است. تقریبا" هر روز شایعه ای مبنی بر عدم تائید یکی از کاندیداهای ممسنی به گوش می رسد. و شایعاتی از این قبیل که قرار است فلانی را به مجلس بفرستند. دیروز می گفتند که حتی آقای مرادی نماینده فعلی نیز تائید نشده است. گویا ایشان که 4 سال قبل تائید شده بودند از همان روز درجه مقبولیتشان برای هیئت های اجرائی و شورای نگهبان رو به افول بوده است تا اینکه در آخر رد شده اند. آقای دکتر بناوی هم که جز طبابت و خدمت به مردم کاری نداشته اند هم مورد لطف هیئت های اجرائی قرار گرفته اند. (البته همه موارد در حد شایعه است) آقای رنجبر که از خانواده ای است بزرگ نیز به  همچنین. خدا کند که هیچکدام درست نباشد تا مردم ممسنی بتوانند نماینده خود را حد اقل از بین انتخاب های بیشتری انتخاب کنند.

 

پنجم:

بعد از گل خداداد عزیزی به استرالیا یکی از هم وطنان به تلویزیون زنگ می زند و میگوید آقا این گل خداداد را آنقدر نشان بدهید تا آخر این دروازه بان توپ را بگیرد. حالا هم تمام  تلویزیون چین شده بود  مانور ایران در خلیج عزیز فارس و جنگ افروزی های آمریکا. همه هم ول کنند این برادران کمونیست اقتصادی چین که عطای کمونیست را به اقتصاد بخشیدند به نظر بدشان نمی آید تا آمریکا با ایران وارد جنگ شود. تقریبا" ذهن مردم چین آماده آماده بود. فکر کنم با نشان دادن گوشه ای از یک صد دلاری به آنها که تا حالا همه قطع نامه ها را فعالانه محکوم و امضا’ کرده اند این بار نیز هی محکوم کنند و دست آخر حکم جنگ را همانطور که امریکا می خواهد امضا’ کنند.